हड्डी खियाउने शहर पसेको भेडीगोठे ठिटो ‘बुलबुल’ को भ्रुण बोकेर स्वदेश झरेको छ

संबाददाता : रमाकान्त बास्तोला     प्रकाशित मिति: (२०७४ पुष २३, आईतवार) ०७:४२

अथाह सपनाको हवाई जहाज चढेर बुलबुल १४ वर्ष अघि हड्डी खियाउने शहर युएई पस्यो । आज १४ बर्षे सपनाको एउटा भ्रुण बोकेर स्वदेश झरेको छ । भन्नुको मतलब हड्डी खियाउने शहर पसेको मैकोटको भेडीगोठे ठिटो पृथीछक बुढा मगरले कलम घोट्न पनि सिकेछ । आफ्नो हड्डी संग संगै कलमको निम खियाउदा एक प्रगतिशील लेखक पो बनेछ ।

पूर्वी रुकुम मैकोटका भेडीगोठे मगर सँग अचेल ‘बुलबुल’को डाइरी छ । उनको कलमको निम घोटेको कमाई हो ‘बुलबुल’ । युएई बसेर हड्डी खियाउदा केहि पैसा पनि जम्मा गरेका छन्, बुलबुलको जन्म पश्चात संरक्षण र संहारमा केहि खर्च गर्नेछन ।

हो त्यहि डाइरी बोकेर अहिले उनि स्वदेश ओर्लिएका हुन् । उनको त्यो ‘बुलबुल’ डाइरीमा के छ ? कसैलाई थाहा हुने कुरापनि भएन तर साथीभाइ भने पछी हुरुक्क हुने उदारवादी बुढा मगरले बुलबुलको एउटा अंश चुहाइ हाले । त्यही चुहिएको मौकामा यो पंक्तिकारले चौका हान्यो र पोष्ट पाटीमा पोष्टिन भ्यायो ।

पृथीछक बुढा मगरले ‘बुलबुल’ नामक उपन्यास ल्याउदै छन, त्यसको गर्भाधान अब यसै साल हुनेछ । हाल उनको भेडीगोठ कहाँ छ ? त्यसबारे बुलबुलमा पक्कै भेटिने छ, त्यसको ब्यग्र प्रतिक्षामा कुरेर बसेका छन स्रोताहरु, त्यसरी प्रतिक्षामा कुरेर बस्ने मध्यको यो पंक्तिकार पनि हो ।

युएई पसेर हड्डी घोट्दा कलम पनि घोट्न त सिके तर उनको कलमले घोटाइको धार बदल्यो र प्रगतिशील धार पकड्यो, कितावको आवरण गाथा नै प्रगतिशील बन्यो ।

पृथी छक बुढाले धेरै कुरा बताउन चाहेनन् तर उनका अनुसार १० बर्षे क्रान्तिको भयानक दृश्यहरु एकपटक फेरी खोतलेको आवास दिएका छन् ।


बुलबुलका लेखक

‘शान्ति दिवसले पुर्नवहाली गर्न नसकेको शान्ति’ शिर्षकमा बुलबुलको डाइरीबाट चुहिएको छोटो अंश यस्तो भेटियो:-
विहान म चाँडै व्युँझिन्छु आजभोली । झिसमिसेमै पत्रिका व्वाईले गेटमा दुई थान पत्रिका छाडेर गएको रहेछ एउटा साप्ताहिक र एउटा कुनै दैनिकी पत्रिका । द हिमालय पोष्ट कोठामै छोडेँ र दैनिक पत्रिका लिएर वाथरुम छिरेँ । पानाहरुलाई पल्टाएर हेरेँ । पहिलो पृष्ठको समचारमा आँखा प¥यो ।

समचार यस्तो थियो, “नेटो सेनाद्धार पाक–अफगान सिमा क्षेत्रमा वमवारी, सयौँ तालिवानीको हताहती ।”

मलाई यस्ता मृत्यु र हताहतीका समाचारहरु हेर्न मन लाग्दैन ।

पेज पल्टाएँ । “ईराकको राजधानी वग्दादमा सियाहरुको एक धार्मिक कार्यक्रममा आत्मघाती वम विस्फोट, सयौँको मृत्यु ।” मन खिन्न हुन्छ ।

फेरि पेज पल्टाएँ, “अफ्रिकी मुलुक कङ्गगोमा विद्रोहीद्धारा सयौँ छात्राहरुको अपहरण ।”

मेरो दिमाग खराव हुन थाल्यो । म जुन खवर विल्कुलै सुन्नै चाहान्नथे, त्यही समाचार वनेर छापामा आउँछ । यो दुनियाँमा के हुन खोजेको हो ? धिक्कार छ मानव जाती ।

फेरि पेज पल्टाएँ, “लाहानमा पहाडीया र मधेसी समुदाय विच झडप, दुई जनाको मृत्यु, पाँच जनाको अवस्था चिन्ताजनक ।” जातले जन्माएको रिति ।

“धारा छोएको कारण धादिङमा दलित महिला कुटिए ।” मन धमिलियो ।

अन्तिम पृष्ठ पल्टाएँ, “दक्षिण चीन सागरमा विवाद चर्कंदै ।”

मेरो मष्टिस्कमा पृथ्वीको कुरुप दृश्यहरु घुम्न थाले । दिमागमा वोझहरु थपिँदै गयो । रिसको झोँकमा पत्रिकालाई मस्टविनमा मिल्काएर धाराको चिसो पानीमा शिर थापिरहेँ निकै वेरसम्म । गल्ति पत्रिकाको होईन । हुँदै नभएको कुरा पत्रिकामा छापिँदैन । सँसारको हालखवर यस्तै छ त समाचार के गतिलो वताउला र ! पत्रिकाको के दोष ? सोचिरहेँ ।

धारामा शिर भिजाए पछि दिमाग केहि ठण्डा भयो । अनि वाथरुमवाट निस्किएर ‘द हिमालय पोष्ट’ हातमा लिएँ र वुलवुल पुस्तक सदनमा पसेँ । अगाडि भित्तामा पर्धा भित्र वुलवुलको तस्विर छ भन्ने कुराको वोध हुन्छ फेरि । कपडा हटाएर उसको तस्विरलाई फेरि केहि वेर हेरिरहेँ । तस्विरलाई फेरि यथास्थितिमै रहन दिएँ र मेचमा वसेँ । कुर्चीमा वसेँ । ‘च¥याक्क’ आवाज आउँछ । त्यसपछि ‘द हिमालय पोष्ट’को आजको अड्ढ पल्टाउन थालेँ । २१ सेप्टेम्वर ‘विश्व शान्ति दिवश’को अवशरमा लेखेको वुधवारको साप्ताहिक स्तम्भ ‘युवा वहस’मा मेरो लेख देखेँ । सम्पादकले कति काँटछाँट ग¥यो ? हेर्न चाहेँ । फोटो उहि थियो, पावरवाला तर साधा चश्मा लगाएको फोटो ।

(यहि बर्ष प्रकाशनको तयारीमा रहेको पृथी छक बुढाको बुलबुल उपन्यासको अंशबाट)


(२०७४ पुष २३, आईतवार) ०७:४२ मा प्रकाशित

कोरोना भाइरस नियन्त्रण सम्बन्धि गण्डकी प्रदेशको सूचना
कोरोना भाइरस नियन्त्रण सम्बन्धि गण्डकी प्रदेशको सूचना

Exchange Rate

Nepali Patro

कोरोना भाइरस नियन्त्रण सम्बन्धि गण्डकी प्रदेशको सूचना
कोरोना भाइरस नियन्त्रण सम्बन्धि गण्डकी प्रदेशको सूचना